Mijmeringen

20.07.2026

Maandagavond...

Een hele dag gewerkt.

Het huishouden is gedaan. De vaatwasser draait. Lola, mijn hond, ligt naast me te slapen.

Stilte.

Rust.

Ik zet de tv aan, maar blijf doelloos zappen. Na enkele minuten neem ik mijn gsm erbij en begin gedachteloos te scrollen.

Maar waarom eigenlijk?

Ik leg mijn gsm weg, zet de tv uit en kijk naar Lola. Hoe ze daar ligt. Helemaal ontspannen. Geen zorgen in de wereld.

Waarom lukt mij dat niet meer?

Waarom blijft mijn hoofd maar doorgaan? Waarom blijf ik piekeren over alles wat me vandaag, en eerlijk gezegd ook de voorbije weken, bezighoudt?

Werk. Afscheid nemen van een job na tien jaar. De opstart van mijn eigen praktijk. Mijn lief. Mijn kinderen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Waarom hebben wij mensen geen "uit-knop"?

Waarom blijven we altijd bezig?

Als het niet fysiek is, dan wel in ons hoofd.

Ja, ik ben therapeute.

En ja, mensen komen met precies diezelfde vragen bij mij.

Samen zoeken we naar manieren om opnieuw wat rust te vinden. Ik zie schouders zakken. Ik hoor zuchten van opluchting. Ik zie mensen stap voor stap weer ademruimte krijgen.

Maar soms lukt het mij ook niet. En misschien is dat net het meest menselijke aan mijn beroep.

Enkele maanden geleden reisden mijn vriend en ik naar IJsland.

De rust die ik daar voelde, heb ik sindsdien niet meer teruggevonden. Meer nog... ik hunker ernaar.

Naar de stilte. Naar de uitgestrekte natuur.

Naar het gevoel dat de wereld gewoon verder draaide zonder dat ik voortdurend iets moest doen.

Zelfs in een volle toeristenbus leek alles trager te gaan. Alsof de natuur het tempo bepaalde en ik eindelijk even mocht volgen.

En hoewel ik eigenlijk van warmte hou, was het net die koude van tien graden onder nul die me wakker schudde.

Waar sta ik eigenlijk in mijn leven? Waar wil ik naartoe? Wie verdient mijn energie? En wie eigenlijk niet meer?

Sinds die reis heb ik veel gereflecteerd. (Wie ooit een opleiding in de sociale sector volgde, herinnert zich waarschijnlijk nog hoe we vroeger zuchtten bij het woord reflectie. Nu lijkt het bijna een tweede natuur.)

Ik nam beslissingen die goed voelen.

Maar ook beslissingen die veel van mij vragen.

En soms lig ik daardoor om twee uur 's nachts wakker.

Te draaien. Te keren.

Op zoek naar dat ene knopje waarmee mijn hoofd eindelijk even stil wordt.

Misschien herken jij dat.

Dat verlangen naar rust.

Niet de rust van een lege agenda.

Maar de rust in je hoofd.

De rust waarbij je niet voortdurend "aan" hoeft te staan.

Die rust hoef je niet in IJsland te zoeken.

Maar soms is het moeilijk om ze alleen terug te vinden.